شب عاشورا بود

خم شد.

چیزی را از زمین برداشت.

باز خم شد.

دوباره چیزی را از زمین برداشت.

دوباره و چندباره.

نزدیک رفتم برای پرسش.

نگاه کرد به آتش های سپاه دشمن.

فرمود : کودکانم در این بیابان در پی پناهی می دوند.

دستهایش پر بود از خارهای بیابان

شب عاشورا بود...